Drekinn

Ákvarðanataka manna sem fá sér er yfirleitt ekkert til að hrópa húrra fyrir. Sagan um Drekann sýnir það og semí sannar.

Það var teiti í Shiphealthy. Það var Októberfest. Það var mikið um herlegheit, sérstaklega seinna meir og þá er ég að tala um herlegheit af ólöglega toganum og því verður ekki mikið yfir þau farið. Menn voru að fá sér, grimmt. Ýmsir leikir voru hafðir við hönd. Leikir eins og beer pong og einhver annar leikur sem ég man ekki hvað heitir. Foss eða eitthvað svoleiðis. Allir þurftu að þamba mikið af bjór. Það er yfirleitt það sem drykkjuleikir snúast um.

Einnig var bjór trekt í notkun. Nokkrir menn fóru með hana inn á klósett. Það endaði þannig að pulsu bitum var ælt í baðkar. Ælunni var síðan skolað í burtu með mjög heitu vatni. Þetta var ekki góð hugmynd enda gaus upp einhver versta ælu/ hita lykt sem ég hef fundið. Þessi lykt festist í öllu húsinu dögum saman. Áður en þetta gerðist hafði drekinn samt fæðst. Hvernig kom það til? Ég skal segja ykkur.

Það mættu nokkrir slökkviliðsmenn. Þetta er ekki eitthvað sniðugt viðurnefni, þeir voru í alvörunni slökkviliðsmenn. Það er yfirleitt þannig að þeir sem sinna störfum með hvað mesta ábyrgð eru hvað mest fokked í drykkju og fá sér hvað mest. Eða hvað verst. Þetta er augljóslega ekki alltaf raunin, þá er auðveldast að nefna róna. Þeir fá sér mjög mikið, mjög illa en hafa enga ábyrgð í samfélaginu nema að lykta illa og minna fólk á af hverju dagdrykkja er ekki eitthvað sem fólk gerir. En ALLAVEGA þá voru slökkviliðsmenn að fá sér.

Einn af liðsmönnum Shiphealthy hafði boðið þessum slökkviliðsmönnum og er þessi saga ástæðan fyrir því að hann er kallaður Drekinn.

Fyrr um kvöldið höfðu menn grillað og notað til þess svokallaðan grillvökva. Nema að þú sért heimsk/ur þá annaðhvort veistu eða gast gert þér þá staðreynd í hugarlund að grillvökvi er eldfimur. Eldfimur eins og silki, með grillvökva á. Þessi eldfimi vökvi var sem sagt út í garðinu í shiphealthy þegar slökkviliðsmenn fóru út í garðinn.

Aðrir menn, sem voru ekki í slökkviliði, sátu inni mjög rólegir og spjölluðu saman um daginn og jafnvel veginn líka. Þeim brá skiljanlega mjög mikið þegar, eins og þruma úr mjög heiðskíru lofti, það kom eldblossi í garðinu og bensínlykt inn um gluggann í kjölfarið. Menn ruku upp um hönd og fót og skutluðu sér út í garðinn eins og kýr að vori, dettandi um grill og þröskulda, að kútveltast í garðinum. Þá kom annar eldblossi. Þetta var drekinn.

Það sem slökkviliðsmennirnir höfðu gert var þetta. Þeir settu grillvökvann upp í sig, spúðu honum út og kveiktu í. Þeir voru að spúa eldi. Mjög basic þegar menn fá sér. Þetta er um það bil eitthvað það hættulegasta sem ég hef upplifað þegar menn eru að fá sér. Ja, það og þegar Aðstæðurnar vaknaði upp á þaki en það er hvorki hér né þar.

Hvað fær Cher sér? (af eftirspurn)

Það kom maður upp að mér á Facebook og spurði mig hvað Cher fengi sér í hugsanlegum sjéntílmanna klúbbi sem hún gæti ísótt. Ég sagðist skyldu athuga þessi mál og lá þá beinast við að skella sér til Amríkunnar (ekki innsláttarvilla) og spjalla aðeins við hana. Ég hitti Cher þar sem hún fékk sér Sérrý úr sértilbúnni og sérkennilegri krús í pappakassanum þar sem hún býr núna eftir að hafa eytt öllum stegjöldunum sínum í Sérrý og Ákavíti.

Ég: Jæja Cher, menn að fá sér, sérrý?

Cher: Hver ertu? Þetta er minn pappakassi.

Ég: Ég vil lítið með pappakassann þinn gera þó hann sé helvíti eigulegur (það var þarna sem ég ákvað að stela pappakassanum hennar Cher). Af hverju drekkurðu sérrý þrátt fyrir að vera núna orðin rónagella?

Cher: Ég hef nú ennþá smá sjálfsálit.

Ég: Ertu viss?

Cher: Nei. Og ég er blind af öllu Ákavítinu.

Ég: Sér Cher þá ekki neitt?

Cher: Nei.

Ég: Hverskonar sérnafn er Cher?

Cher: Sérrý?

Ég: Nei takk.

Cher: Cher er bara eins og Seal og Brasilískir fótboltamenn. Bara eitt nafn.

Ég: Cher.

Cher: Já.

Ég: Þú hefur verið þekkt fyrir það að vera sérílagi ljót gella.

Cher: Það er rétt.

Ég: Hvernig gátu bæði Danny Aiello og Nic Cage verið svona ástfangnir af þér í Monnstruck?

Cher: Bara, hola í plottinu. Nic Cage meikaði sérstaklega ekki sens fyrir Cher.

Ég: Segðu, segðu. Jæja, nú ætla ég að ræna pappakassanum þínum.

Cher: NeeeeeeeiII!

Ég: Believe it, bitch!

Að stela heitum potti.

Ungt fólk Íslands hefur löngum gert sér það að leik að sækja landsbyggðina heim þegar sumarið kemur með sinn yndisauka og sína sólarblíðu. Enn fremur hefur þetta unga fólk yfirleitt drykki við hönd og fær það sér eins og það sé alkahólistar á leið niður á botninn eftir að hafa misst fjölskylduna. Þetta gerðist eitt sumarkvöldið.

Þá fór hið fínasta föruneyti sem leið lá í sumarbústað einn. Ekki ætla ég að greina frá staðsetningu staðarins þar sem ýmislegt mis viturlegt átti sér stað þetta eina kvöld sem við gistum í húsakynnum þessum. Ekkert rafmagn var að fá í bústaðnum og rennandi vatn var teljandi lúxus. Í ferðinni voru Gaiden, Maðurinn með Hárið (sem var að vísu ekki með neitt hár á þessum tímapunkti, íronía), Martha Stewart (sem bar ábyrgð á bústaðnum), Frú Aðstæður, Sleikurinn (að vísu edrú svo hún fór ekki í sleik), Frú Argentína, Halinn og Balinn.

Halinn og Frú Astæður höfðu tekíla með í för og súptu þau grimmt af því. Eins og margan kann að gruna þá fór þetta ekki vel, nema ef ske kynni að sagan sé ágæt. Balinn fékk sér einnig talsvert að tekílanu en aðrir létu það nokkurnveginn eiga sig. Það eiga flest allir sína tekíla sögu.

Það er ekki mikið frásögu færandi í þessari sögu nema það að Halinn og Balinn ákváðu að taka bát einn frjálsri hendi sem lá í einhverri kví nálægt bústaðnum. Þeir sigldu á honum eitthvert út og komu síðan aftur. Þetta var (og er) eitthvað það heimskulegasta sem ég hef orðið vitni að. Fullir menn á bát er stórhættulegt. Hvernig sem endirinn var. Þeir komust að sjálfsögðu aftur í land en ekki við góðan orðstír svo lítið sé um það látið. Martha Stewart var mjög vonsvikin með þá herramenn.

Halanum og Balanum var þó ekki öllum lokið. Þeir, ásamt Frú Aðstæðum hurfu á einhverjum tímapunkti. Menn voru að fá sér svo það gaf enginn því gaum að það vantaði þrjá úr hópnum. Það var þangað til að Maðurinn með Hárið nippaði í mig og fékk mig út úr bústaðnum. Ég man ekki alveg út frá hvaða forsendum það var en það svo sem skiptir ekki máli. Hann leiddi mig þá að næsta bústað sem var talsvert ríkmannlega útbúinn. Bílskúr og læti. Ég vissi varla hvaðan á mig stóð veðrið fyrr en að við römbuðum á þríeykið horfna að chilla í pottinum við ríkmannlega bústaðinn. Þau höfðu stolist í pottinn. Hófust þá hugar leikir miklir og vildu þau öll fá mig í pottinn, að miklu leyti til þess að sefa sína eigin sekt. Það gekk ekki. Heldur kom Frú Stewart að þeim þar sem þau lágu í makindum sínum í “stolnum potti.”

Halinn reyndi mikið að þræta fyrir þennan verknað og sagði að þetta væri ekki svo mikið stórmál. Það voru ekki margir sem sáu málið eins og hann. Sérstaklega ekki þegar hann kom að bústaðnum með Gaiden og Manninn með Hárið á eftir sér þar sem þeir veifuðu um árum eins og óður væru. Þeir höfðu sem sagt tekið, eins og margt annað var tekið þetta kvöldið, árar frjálsri hendi og höfðu þær að leiktækjum.

Menn voru að fá sér… árar í bát.

Hvernig var þessi?

Tags: djamm, sumarbústaður, tequila

Viðtal við Nicholas Cage!

Ég keypti mér símakort til þess að hringja til útlanda en ég á skipulagt viðtal við leikarann íbyggna Nicholas Cage. Ég hringi í hann þar sem hann er upptekinn við tökur á myndinni The Devil’s Crotch. Hún fjallar um ljósmyndara sem hefur eytt ævi sinni í hjólastól en fær mjaðmaígræðslu frá raðnauðgara. Það kemur í ljós að ekki er allt sem sýnist og að líf módelanna í kringum ljósmyndarann hanga á bláþræði.

Ég: Jæja Nic, hvernig líður þér?

Nic: Melíbaábæggilea.

Ég: Já… menn að fá sér eða?

Nic: Já.

Fimmtudags Geðsýki

Það voru menn í shiphealthy, sem er hús, að horfa á fótboltaleik. Það var hellidemba og illur leikur að komast niður í bæinn í hinn hefðbundna Fimmtudagsbjór án þess að krækja sér í eins og eina lungnabólgu (ég ætla að fá eina veiki, takk). Því sátum við, Comeback Kóngurinn, Juicehead og Filippo Berio (Peppó) og horfðum á einhvern versta fótboltaleik seinni tíma, Breiðablik – FH í bikarnum. Hræðilega leiðinlegur leikur.

En ALLAVEGA, það var einbeittur vilji manna að fá sér eins og einn eða tvo… eða þrjá eða fjóra. Það endaði því þannig eftir miklar skeggræður að Peppó skildi keyra bílinn sinn í bæinn og ég myndi síðan hjálpa til við að ná í bílinn næsta dag fyrir vinnu. Frekar basic plan. Einnig var staðsetningin ákveðin: Engrish Pub (þetta er ekki stafsetningar eða innsláttarvilla) þrátt fyrir það að Einar Ágúst mengi Engrish Pub með gítarleik og söng gríðar háum svo að menn geta ekki rætt mál sín á milli. Þetta er illa séð.

Við settumst á Engrish út í horn. Það var greinilega mikill Fimmtudagsdjöfull í fólki þetta kvöldið því staðurinn var gjörsamlega pakkaður. Fólk var svo sannarlega að fá sér. Engrish var eins og Prikið á Laugardegi. Fólk sneri skífunni þar sem er gríðar ólíklegt að vinna en þegar búið er að fá sér í glas er erfitt að gera það ekki. Það fékk svona einn af hverju tíu bjór fyrir erfiði sitt við skífuna eigenda staðarins eflaust til mikillar gleði og mikils yndisauka. Ég ímynda mér að hann/hún sitji í dökkri viðar skrifstofu í leðurstól að reykja kúbanska vindla og að skála í gylltu kampavíni, hlæjandi stórkarlalega.

Einhvernveginn svona. Fyrir utan skautana og svellið.

Það var talsvert af góðkunningjum Shiphealthy á staðnum og má þar helstan nefna P-Funk. Hann var með fólki sem var að fá sér. Á einhverjum tímapunkti, að öllum líkindum eftir að Juicehead fékk sér sinn 5. bjór, vatt ung snót sér upp að Peppó með miklum þokka og atorku og stakk varfærnislega upp á eftirpartýi.

“Hey, er ekki bara eftirpartý hjá ykkur? Nei djók. LOL.”

Þetta var erfið ákvörðun svo menn lögðust undir feld í tæplega núlleina.

“Já, eftirpartý í shiphealthy.”

Og það varð og. Fríður hópur hélt aftur í Shiphealthy í tveim leigubílum. Mig minnir að ég hafi ásakað Comeback Kónginn um að lemja á ungum stúlkum í leigubílnum (ekki að hannhafi lamið stúlkur í leigubílnum, bara almennt) og er það mál enn í rannsókn.

Það gerðist svo sem ekki mikið í eftirpartýinu sem ég man eftir af því ég fór um 3 leytið. En eftir það tóku menn og konur þátt í No Pants Party þar sem buxur voru hafðar um hæla inn í eldhúsi. Hljómar ekki hreinlegt en gerðist samt sem áður. Það voru tvær stúlkur sem fóru sérstaklega mikinn í þessu teiti. Þær gistu meðal annars á svefn sófa inn á gangi í Shiphealthy þrátt fyrir að þekkja lítið til þeirra manna er leigja það húsnæði. Það fréttist síðar að önnur þeirra hefði átt við einhverskonar hjartagalla að stríða og þurfti að færa hana upp á sjúkrahúsi síðar um daginn.

Án gríns, þetta gerðist.

Menn í Bílskúr

Það var aska í loftinu og ég hjólaði með hvíta öndunargrímu að bílskúr í hlíðunum. Æskuvinur minn sem býr í Danmörku var kominn til Íslands, aðallega til að fá sér.

Ég lagði og læsti hjólinu mínu upp við girðingu sem lá að bílskúrnum um leið og Stóri Maðurinn steig út, hann kalla ég Stóra Manninn af því hann er mjög stór, til að mynda þurfti hann að beygja hausinn til þess að komast út um dyrnar. Við heilsuðumst og ég fór inn í bílskúrinn. Inn i bílskúrnum sátu menn og voru að fá sér. Skúrinn er frekar lítill, ferhyrningslaga eins og er siður bílskúra. Það var stór flatskjár á veggnum til hægri og svefnsófi á móti. Inn af fyrsta herberginu var annað lítið herbergi sem innihélt ísskáp sem var fullur og bjór og svo að sjálfsögðu klósett sem var ekki hægt að sturta niður.

Þeir voru 3 inn í bílskúrnum: Gaiden, af því hann spilar mikið af Ninja Gaiden og gaf Stóra Manninum photoshoppað plakat af leiknum sem á stóð Ninja Gayden (mér finnst þetta mjög fyndið); Maðurinn með Hárið, af því hann var nýbúinn að raka allt hárið af sér fyrir utan blett beint ofan á hausnum sem hann batt í einskonar tagl og svo síðast en alls ekki síst: Aðstæðurnar, þessi saga útskýrir af hverju ég kýs að kalla þennan mann aðstæðurnar. (Það og ég er að herma eftir Jersey Shore).

Menn voru að grilla og fá sér. Það var til mikið af bjór enda höfðu menn keypt 3 kassa af bjór. 3 kassar af bjór var eiginlega alltof mikið. Ég hafði átt samræður við Aðstæðurnar fyrr um daginn sem voru einhvernveginn svona:

“Hvað er nóg af bjór?”

“Hvað erum við margir?”

“5 í mesta lagi.”

“Ég hugsa að 2 séu nóg.”

“2… já…”

“Þið ætlið að kaupa 3 er það ekki?”

“Jú.”

Á einhverjum tímapunkti ákváðu menn að… hvað ætti ég að segja… kaupa sér samlokur með reyktri skinku (stolið úr How I met Your Mother). Þetta var í fyrsta skipti sem ég hef borðað samloku með reyktri skinku síðan ég kom aftur frá Vancouver og í fyrsta og eina skipti sem ég hef gert slíkt á Íslandi. Aðstæðurnar var ekki viss hvort hann vildi borða samloku af því hann var hræddur um að lyktin kæmist í fötin hans. Hann var að fara á flugvöllinn eftir 2 daga og hafði lent í vandræðum áður út af ónýtum… samlokum með gallabuxna þráðum í.

Hann hafði sem sagt verið með gamla samloku í vasanum sem hann vissi ekki af. Síðan þefaði hundur af honum og fann lyktina af skinkunni. Það kom svo í ljós að Aðstæðurnar var með þessa eldgömlu, helónýtu samloku sem hann þurfti að borga sekt út af.

Venjulegt fólk hefði hugsanlega ákveðið að fara bara ekkert út þar sem reykurinn var. Aðstæðurnar er ekki venjulegt fólk. Hann ákvað því að fara úr öllum fötunum nema nærbuxum. Þetta er ákvörðun sem Gorilla Juicehead (sem var ekki viðstaddur þarna) formælti og sagði vera mjög heimskulega þrátt fyrir aðild hans að “no pants party” (kemur síðar) sem hafði átt sér stað nokkrum vikum áður. En ALLAVEGA við stóðum sem sagt 4 fyrir utan bílskúr í hlíðunum og borðuðum samloku. Einn okkar ekki í buxum eða peysu eða bol.

Á einhverjum tímapunkti (eftir að stóri maðurinn hafði sofnað í sófa inn í bílskúr) ákvað Aðstæðurnar að hann þyrfti að pissa. Eins og kom fram áðan þá virkaði klósettið ekki svo við höfðum farið í ferðir að nálægum gám að skvetta úr skinnsokknum.

(Ef að kúka er að tefla við páfann gæti þá að pissa verið að spila myllu við djákna eða eitthvað?)

Aðstæðurnar þurfti sem sagt að spila myllu við djákna og í staðinn fyrir að fara að gámnum ákvað hann að pissa á nálæga ruslatunnu, sem var uppvið dyrnar á bílskúrnum. Akkúrat í þessu gekk unglingur með rauða derhúfu framhjá, hann reyndi eins og hann gat að horfa ekki á það sem var að gerast. Aðstæðunum fannst þetta dusilmenn vera að brjóta á sínum réttindum svo hann steytti hnefa í áttina að ungmenninu af miklum kjarki og hugrekki og æpti á 13 ára krakkann: “Á hvað ert þú að horfa?”

Við misstum gjörsamlega sjittið okkar á meðan hrekkt ungmennið breikkaði spor sín.

Þetta voru Aðstæðurnar.

Ég og Jón

Hann er í símaskránni. Ég trúi því ekki. Það er eiginlega ótrúlegt. Ætli það sé þá líka hægt að finna hann á ja.is? Ætli það sé hægt að fá leiðbeiningar að húsi borgarstjóra Reykjavíkur á ja.is? Bara á Íslandi.

Ég íhuga þessa staðreynd um leið og ég sný skífunni á stóra, svarta símaklumpnum sem er staðsettur í forstofunni hjá foreldrum mínum. Virkilega óhagkvæmt að notast enn við skífusíma, það er ekki hægt að hringja í neina banka. Það hringir átta sinnum áður en Jón svarar.

Jón: Halló.

Hann svarar eins og hann sé nývaknaður.

Ég: Var ég að vekja þig?

Jón: Hver er þetta?

Ég: Menn að fá sér eða?

Jón: Í hvaða skilningi?

Ég bjóst ekki við þessu svari.

Ég: Bara, almennum.

Jón: Ég skil þig ekki.

Ég: Langflottastur.

Jón: Gerirðu þér grein fyrir hvað klukkan er?

Ég gríp símann minn og kíki á klukkuna.

Ég: Hún er tíu mínútur í 5. Um morgun.

Jón: Ég veit það. Vissir þú það?

Ég: Kannski.

Jón: Hvernig fékkstu þetta númer?

Ég: Símaskránni.

Jón: Ég er ekki í símaskránni. Fyrir hvern vinnurðu, DV, Rússana, kirkjuna? Ég er ekki með peningana ykkar sama hver er að hringja.

Ég: Menn bara í skuldum og læti?

Jón: Er þetta viðtal?

Ég: Já, ég er að skrifa fyrir blogg–halló… Jónsi… halló?

Hann skellir á. Í forundran minni ákveð ég að sofna sitjandi.

(Innskot: Það er möguleiki að þetta viðtal hafi ekki átt sér stað)